گردن من . با هر بار آمدن نامه، دو سه تومنی پول می آید و توی جیب پیرزن می رود . پیرزن حق دارد اگر پُز پسرش را جلوی این وآن می دهد . سرکوفتش هم می شود، نصیب من و امثال من .
می گویند برجی ۱۰ تومان حقوق می گیرد ، من که توی عمرم پنج تومان نقد، ندیده ام ، چه برسد به …
ولش کن لابد زحمت می کشد . پیرزن به چند قدمی ام رسیده . از روی سکوی سنگی کنار دیوار باغ، پائین می پرم وبه رسم ادب سلامی نثارش می کنم . سرش را بالا می آورد و نگاهم می کند . توی صورتش چین و یرا بدجوری درگیرند ، ولی لبخند مزحکش هنوز از لبهای ترک خورده اش بند نبریده است .
با صدای لرزانش جواب سلامم را می دهد و شروع می کند به گشت وگذار پاکت نامه ، توی بغچه اش .
عادتی شده ام . شاید این را یک وظیفه می دانم ، پس منتظرش می مانم . هی دارد خرت وپرت های توی بغچه اش را زیر و رو می کند ، من هم برای اینکه ،ای شاید پیرزن فکر نکند علاقه ای به دید زدن توی بغچه اش دارم ، نگاهم را پس می کشم و اطراف را نگاهی می کنم . توجهم به ته کوچه جلب می شود . از خود بی خود می شوم . آنجاست لیلا . آنجاست دلیل خاطره هایم . دارد از ته کوچه ، کشان کشان ، چیزی را که با چادرش پوشانده و روی زمین می کشدش ، از در پائینی باغ ارباب تو می برد . زیباست و دوست داشتنی . نه به پسر ارباب ، بلکه به هر کسی حق می دهم ، شیفته اش باشد ، چه برسد به من .
می ایستد ونگاهم می کند . توی چشمان لرزان و سرخش ، خیلی حرفهاست . انگار با آن چشمهای آبی زیبایش که در هاله ای سفید متمایل به قرمز ، در تنگناست ، می خواهد سخنی بگوید .

خیلی دیده امش . از زمانی که بچه بوده ایم ، تا اولین باری که عاشقش شدم . همان زمانی که برای درس خواندن مجبور به ترک آبادی بودم . بعد از آمدنم ، اول دوران عشق بازی نگاهها و چشمها . فرق خنده و گریه اش را می دانم . می دانم الآن باید خیلی ناراحت باشد . به خاطر چشمان سرخش و حتی گونه های از اشک خیس شده اش ، ولی چرا ؟! این چیزیست که خیلی علاقه به دانستنش دارم .
صدای پیرزن که حامد گویان مرا خطاب قرار می دهد ، رشته افکارم را پاره می نماید . سرم را بر می گردانم و پیرزن را نگاه می کنم که با پاکت نامه ای در دست ، و همان لبخند همیشگی روی لبهای ترک خورده اش ، ملتمسانه توی چشمهایم زل زده است و با زبان بی زبانی خواندن نامه را از من طلب می نماید .
با اینکه دلم جایی دیگر است ، ولی با خوشرویی نامه را آرام از دستش می گیرم و نگاهی گذرا به کلٌ کاغذ می اندازم . مثل همیشه چند خط توی هم رفته و ناخواناست ، روی یک کاغذ اعلاء ، که آرم دولتی بالایش خود نمایی می کند .
با عرض سلام خدمت مادر عزیز تر از جانم .
نگاهی به پیرزن می اندازم . چاک دهانش درامتداد با همان لبخند همیشگی اش ، دارد باز تر می شود و ترک های لبش نمایان تر .
صدایی از پشت سرم می آید . سریع سرم را برمی گردانم و نگاهی می کنم . برادر کوچکتر لیلا دوان دوان به این سو می آید . با چهره معصومی که اشک روی گونه های کثیفش راهی به پائین یافته و اثرش مانده است . می دود . چنان که گویی کسی توی کوچه نیست ، از کنار ما رد می شود و به آن سوی کوچه روانه . بدون شک دنبال لیلاست . من می دانم لیلا کجا رفته ، ولی تا می آیم به او بگویم ، دور و دور تر شده است . نامه را ادامه می دهم .
مادر جان ، می بخشی که این برج پولت دیر به دستت رسیده . آخر
مواجبمان را دیر دادند . البته حالا هم که داده اند یک تومان اضافه تر
شده که پنج ریالش را برایت توی این نامه فرستاده ام .

باز از پشت سر صدا می آید. توی این یک هفته ای که هوا گرفته است ، خیلی چیزها اتفاق افتاده . می گویند ارباب لیلا را برای پسرش خواسته . گفته اند آخر هفته ، می آییم و می بریمش . یعنی امشب . ولی لیلا ، می دانم دلش با من است . سرم را بر می گردانم . مادر لیلا با چهره ای آشفته ، که چند تار مویش افشان از زیر روسری اش بیرون زده اند و در میان باد و قطرات اشکی که روی گونه هایش لغزانند و به این سو و آن سو می روند ، توی چهار چوب در ایستاده است. فریاد خفته ای دارد که آبرویش اجازه نمی دهد رهایش بسازد . توی چشمهای سرخش که دائم این طرف و آن طرف را دید می زند حرفی سنگینی می کند . ناگهان پدر لیلا، با آن چهره زمخت و خشنش که حالا نفس نفس زنان ، چشمهایش گشاده تر و چشم غرٌه هایش نثار زن بیچاره می شود ، پشت سر مادر لیلا ، پیدایش می شود و او را آرام از در چوبی خانه به داخل می کشد .
کنجکاوی ام دو چندان شده است . راستی چرا لیلا توی باغ متروک و قدیمی ارباب رفت ، و آن چیزی که با خود برد …؟
نگاهی به ادامه نامه می اندازم . همان سخن های همیشگی است . پیرزن که سواد ندارد . چیزی که باید از نامه می فهمید ، حالا می داند ، پس خلاصه اش می کنم .
مادر جان دستت را از راه دور می بوسم . خدا نگهدار .
صدای جیغ بلندی می آید . مادر لیلا از در خانه بیرون می زند و جیغ کشان ، بی تابی می کند . طولی نمی کشد ، که کوچه پر از آدم می شود و همه دور مادر لیلا جمع . صدایی بلند می شود. بوی سوختگی می آید ، دود، توی باغ است . چیزی دارد می سوزد . همه نگاه ها به هاله دودی که از فراز دیوار کاه گلی باغ ، لول می خورد و بالا می رود، دوخته می شود .
آنهایی که به در باغ نزدیکترند سریعاً تو می روند و با اولین نگاه از ته دل فریادی بلند سر می دهند .
حدث می زنم چه شده . ولی نمی خواهم قبولش کنم .

در یک چشم بهم زدن مردم به سوی باغ روانده شده اند و نظاره گر چیزی که هضمش برایم غیر ممکن است . با اینکه توی پاهایم احساس سنگینی می کنم ، ولی راه می افتم و به طرف باغ می روم . از بین خیل جمعیٌتی که ایستاده اند خودم را جلوتر می کشم .
تله ای سوزان که توی هم جمع شده است ، بدجوری زبانه می کشد و دو چشم به رنگ آبی در میان سرخی آتش با خیلی حرفهای نگفته ، توی چشمانم زل زده است. لرزشی شدید ، تمام اعضای بدنم را گرفته است . پاهایم توان نگه داشتن وزن بدنم را ندارند ، پس زانو می زنم .
بوی سوختن لیلا، که حالا دست به گریبان برگ های زرد و خشکیده کف باغ است که همراه با گُر گرفتن لیلا ، می سوزند و دودشان آرام لول می خورد و به دل آسمان می رود ، شامه ام را اذیٌت می کند .
حالا تار می بینمش ، در بین اشکانی که توی چشمهایم ، آخری تصویر لیلا را موهوم کرده ا ند ، شعله ها یکی پس از دیگری زبانه می کشند ، رو به آسمان .
بغض سنگینی که روی گلویم فشار می آورد ، قدرت فریاد زدن را در نزدم ربوده است . شعله ها بیشتر و بیشتر می شوند و تصویر چشمهای آبی لیلا ، موهوم تر. هاله دود آرام سر می کشد و به میان آسمان می رود . توان دیدن این صحنه را دیگر ندارم . پس به آسمان نگاه می کنم .
رعدی در میان ابر ها می زند و در یک چشم به هم زدن باران روی گونه ام می لغزد . بغض آسمان هم ترکید ، و حالا نوبت ترکیدن بغض من است . هیچ ابائی ندارم از اینکه کسی اشکانم را ببیند . سرم را بر می گردانم و پدر لیلا را پشت سرم ایستاده و با چشمانی خیس می بینم . آسمان همچنان می بارد و لیلا همچنان زبانه می کشد .
و من ایستاده ام ، روبروی آتش ، زیر باران ، و درمسیر باد ، و همچنان با صدایی بلند گریه می کنم .

زمان نگارش داستان: شنبه ۱۷/۳/۱۳۸۲